Bordeel wordt stadsjuweel
Agnes Eising en Rutger Plantenga hebben hun grachtenpandje grondig gerestaureerd. Het is nu een pareltje voor de Haagse binnenstad.
Er heeft een bordeel in gezeten. En een hennepkwekerij. Dat moet een grote zijn geweest, want van onder tot boven troffen we oude elektriciteitsleidingen aan, zegt Agnes Eising. Toen ze in 2000 met echtgenoot Rutger Plantenga een pandje aan de Brouwersgracht in Den Haag kocht, was er niets van te zien dat het uit 1680 dateert. Verlaagde plafonds, kunststof kozijnen, prefab deuren, getint glas. Het vergde heel wat voorstellingsvermogen om daar doorheen te kijken.Toch is dat precies wat ze deden. Met als gevolg dat het huis nu een pareltje in de binnenstad is, met een bloemenwinkeltje op de begane grond.
Plantenga en Eising, beiden 33, zijn geen Hagenaars. Zij is zelfs opgegroeid op een boerderij. Als je toch in de stad woont, dan liefst in het centrum, vindt Agnes, die een rechtenstudie heeft afgerond maar drie jaar geleden haar winkel Aggiez begon. Behalve bloemen verkoopt ze er ook accessoires en houdt ze er wisselende tentoonstellingen.
Aanvankelijk rustte er een bedrijfsbestemming op het hele pand, dat eeuwenlang als pakhuis diende. De woonvergunning hebben ze pas sinds een maand in huis. Ja, daar hebben we erg lang op moeten wachten, zegt Agnes, met gevoel voor understatement. Het duurde vijf jaar. De gemeentelijke afdelingen werken nogal langs elkaar heen.
Terwijl de gemeente toch al in een vroeg stadium betrokken werd. Aanvankelijk was ons plan om het huis alleen te verfraaien. Maar toen we een aannemer lieten komen, ontdekte hij dat er een originele houten sporenkap aanwezig was. Monumentenzorg bevestigde dat het pand onder beschermd stadsgezicht viel. Dat bood ons de mogelijkheid een lening af te sluiten bij het Nationaal Restauratie Fonds.
Een van de eerste tegenvallers was dat het oude dak met asbest bleek afgezet. Agnes: We hadden al een steiger staan, toen de gemeente begon met het opknappen van de Brouwersgracht. Uiteindelijk moesten we zo lang wachten op de vergunning voor het verwijderen van het asbest, dat we die steiger weer moesten weghalen vanwege de herinrichting.
Op het dak en de gevel na hebben ze de restauratie zelf gedaan. Breken en slopen, leidingen aanleggen, metselen, tegelen en timmeren. Ze woonden twee jaar op de eerste verdieping. De vloer van de tweede verdieping bleek deels verrot, dus die moest er uit. Toen lagen we hier beneden tegen het bouwplastic van het dak aan te kijken, vertelt Agnes monter. Vijf maanden geleden is ze moeder geworden van Pepijn. Op woensdag waren we klaar met de trap naar de tweede verdieping, waar ik zou bevallen. De maandag erna werd Pepijn geboren, drie weken te vroeg. Ze lacht bij de herinnering, maar de restauratie is haar bepaald niet in de koude kleren gaan zitten. Ze kreeg op een gegeven moment zelfs een burn-out. Vooral het vergunningentraject viel ons zwaar tegen. Raar eigenlijk, want het gemeentebestuur is erg blij dat we het aangezicht van de straat zo hebben verbeterd.
Bron: Algemeen Dagblad 2 maart 2007